Διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας... το περίφημο αυτό διαζύγιο
Παρακολουθούσα την προηγούμενη εβδομάδα στις ειδήσεις (εννοώ βέβαια αυτά τα καλά σκηνοθετημένα talk shows-καβγάδες) μια συζήτηση, που ο Θεός να την κάνει συζήτηση, η οποία, αν και είχε άμεση σχέση μαζί Του, αμφιβάλω αν Αυτός θα ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση μαζί της ή με τους συμμετέχοντες σε αυτήν. Το θέμα της ήταν ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, το περίφημο αυτό διαζύγιο.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να προειδοποιήσω, πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, να χάσω στη συνέχεια την ψυχραιμία μου. Και αυτό γιατί η υπόθεση «εκκλησία» αποτελεί κόκκινο πανί στη ζωή μου.
Διευκρινίζω βεβαίως, πως αναφέρομαι στο κομμάτι της εκκλησίας, που ουδεμία σχέση φαίνεται να έχει με αυτό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Σαφώς και υπάρχουν θαυμάσιοι άνθρωποι στους κόλπους της, οι οποίοι έχουν μία αληθινή και ανιδιοτελή σχέση με το Θεό και το ποίμνιο. Δυστυχώς όμως, κατά την γνώμη μου, αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει έναν θλιβερό κανόνα. Οι υπόλοιποι, ο θλιβερός κανόνας δηλαδή, βρίσκονται σε όλα τα επίπεδα της εκκλησιαστικής ιεραρχίας, με αποκορύφωμα τα ανώτερα-διοικητικά. Θεωρώ δε, πώς αποτελούν το κορυφαία χυδαίο κομμάτι της κοινωνίας μας, αφού η χυδαία δράση τους βασίζεται στην εκμετάλλευση ενός ιερού υπαρξιακού καταφυγίου των περισσοτέρων σημερινών ανθρώπων, αυτό της θρησκείας.
Δεν είμαι άνθρωπος της εκκλησίας, και σίγουρα δεν επιθυμώ να έχω καμία σχέση με το υποκριτικό της κομμάτι. Γνωρίζω καλά, πως απλά και μόνο επειδή έχω και γράφω τις απόψεις αυτές, ανήκω στις σκοτεινές και σατανικές δυνάμεις που πολεμούν τους «αγίους» αυτούς αποκλειστικούς αντιπροσώπους του Θεού.
Όμως παρά την σατανική μου δράση, είμαι θαυμαστής της ουσίας των λεγομένων του Χριστού. Πιστεύω πως το άτομο τα είπε όλα, και πως ο μαγικός Του λόγος είναι ότι πιο επαναστατικό έχει ποτέ ειπωθεί. Όλες οι απαντήσεις που ψάχνουμε, βρίσκονται στα λόγια Του. Για αυτό ίσως και θυμώνω τόσο πολύ με όλους αυτούς τους επιτήδειους επαγγελματίες δημοσίους υπαλλήλους ρασοφόρους χειραγωγούς, που καθημερινά με τις πράξεις τους, τα λόγια τους, τον πραγματικό τρόπο ζωής τους, προσβάλουν βάναυσα το λόγο Του, όλα όσα δηλαδή δήθεν εκπροσωπούν.
Ο ταλαιπωρημένος Χριστούλης, που δυστυχώς στις ημέρες μας, στόμα έχει και μιλιά δεν έχει, όσο ζούσε μίλησε για πολλά πράγματα και κυρίως βέβαια για αγάπη. Αν υπάρχει κάτι για το οποίο όχι μόνο ποτέ δε μίλησε, αλλά δεν είχε καμία σχέση, είναι η εξουσία. Σε αντίθεση με τον ταλαιπωρημένο Χριστούλη, η εκκλησία κυρίως είναι, και ενδιαφέρεται να συνεχίσει να είναι, μια πανίσχυρη εξουσία. «Μην τα βάζετε με την εκκλησία» μας μάθαιναν από μικρούς! Τα περί πίστης, θρησκείας κ.τ.λ. είναι το πρόσχημα, είναι το μέσο, είναι τα προϊόντα που εγγυώνται την εξουσία αυτή. Η ένωση εκκλησίας -κράτους, δεν είναι τίποτα άλλο από μια συνεργασία εξουσιών όπου η μία εξυπηρετεί την άλλη. Όλα αυτά τα χρόνια οι τυχοδιώκτες πολιτικάντζαροι, χρησιμοποιούν ψηφοθηρικά την Εκκλησία και το ποίμνιό της, γεγονός που βέβαια δε στεναχωρεί καθόλου τους εξουσιομανείς παπάδες, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά τη δύναμη επιρροής που έχουν στο ποίμνιο, τη διαπραγματεύονται ανάλογα και την εξαργυρώνουν με επιπλέον ανταλλάγματα εξουσίας.
Η εξουσία λοιπόν και η διατήρησή της, είναι ο λόγος που δημιουργήθηκε και διαιωνίστηκε η ένωση αυτή. Το γεγονός ότι, όχι μόνο διατηρείται μέχρι τις ημέρες μας, αλλά καθόμαστε και συζητάμε το αν πρέπει να έλθει χωρισμός ή όχι, φανερώνει, εκτός από την δειλία των πολιτικών, το πόσο απομακρυσμένη είναι η Εκκλησία από την ουσία της θρησκείας. Αν οι διάφοροι «Χριστόδουλοι» είχαν την παραμικρή σχέση με όλα όσα εννοείται ότι εκπροσωπούν, θα ήταν οι πρώτοι που θα απαιτούσαν το διαχωρισμό κράτους- εκκλησίας. Απορώ, η εκκλησία επιθυμεί τους πολίτες να βαπτίζουν για παράδειγμα τα παιδιά τους, επειδή τους υποχρεώνει το κράτος ή επειδή το επιλέγουν οι ίδιοι; Πόσο υποτιμητικό είναι για το Χριστιανισμό, να επιβάλλεται από τον κρατικό μηχανισμό; Τι αξία έχει η θρησκεία αν δεν την επιλέγουμε εμείς οι ίδιοι; Το ποίμνιο θέλουμε να είναι κυριολεκτικά ποίμνιο; Πρόβατα δηλαδή;
Διασκεδάζω αφάνταστα ακούγοντας τους φοβισμένους, μη τυχόν και χάσουν τις εξουσίες τους, εκπροσώπους της εκκλησίας, να ζητούν δημοψήφισμα για το θέμα αυτό, ισχυριζόμενοι μάλιστα πως είναι η πλέον δημοκρατική λύση. Δημοψήφισμα για ποιο πράγμα βρε χριστιανοί του Θεού; Για να αποφασιστεί το αν ο κάθε πολίτης θα είναι ελεύθερος να επιλέγει τη θρησκεία και την εφαρμογή της στη ζωή του όπως αυτός νομίζει; Αν, υποθετικά, γίνει δημοψήφισμα, και το αποτέλεσμά που προκύψει είναι κατά του διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας, αυτό που ουσιαστικά θα έχει αποφασιστεί είναι η συνέχιση της θρησκευτικής επιβολής. Να χρησιμοποιήσουμε δηλαδή μια κατεξοχήν δημοκρατική διαδικασία με σκοπό την διατήρηση μιας φασιστικής κατάστασης. Με άλλα λόγια, ο φασισμός της πλειοψηφίας. Μα δε χρειάζονται δημοψηφίσματα για την καθιέρωση ελευθεριών. Δεν απειλήθηκε ποτέ κανείς από ελευθερίες, παρά μόνο οι διαφόρων ειδών δικτάτορες. Γιατί η εκκλησία φοβάται τόσο πολύ τις ελευθερίες αυτές;
Όπως και για το θέμα των ταυτοτήτων, έτσι και για το ζήτημα διαχωρισμού κράτους- εκκλησίας, πιστεύω πως η θρησκεία, η πίστη δηλαδή, δεν έχει ανάγκη από αναγραφή σε επίσημα έγγραφα του κράτους, ούτε από νόμους που την επιβάλουν. Αντιθέτως, έχει ανάγκη να απελευθερωθεί από όλα αυτά και κατά συνέπεια να εξυγιανθεί.
Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για τις αναμφισβήτητα ρατσιστικές συνέπειες στην κοινωνία, ο διαχωρισμός κράτους- εκκλησίας έπρεπε να θεωρείται δεδομένος και να είχε συμβεί εδώ και πολλά χρόνια, όχι να το συζητάμε ακόμη. Αυτό που θα έπρεπε να συζητείται είναι ο διαχωρισμός εκκλησίας-εκκλησίας. Ο διαχωρισμός δηλαδή του άρρωστου κομματιού της εκκλησίας από το υγιές. Αν κάτι τέτοιο ποτέ συμβεί, τότε δεν θα χρειάζεται καμία εξουσία να επιβάλει σε κανέναν θέματα θρησκείας. Όλοι σχεδόν οι πολίτες θα επιλέγουν να έχουν άμεσα ή έμμεσα κάποια σχέση με την εκκλησία.
Θα κλείσω δανειζόμενος την εξής φράση: «όχι τυφλή πίστη, αλλά συνειδητή αφοσίωση».
Login
Υπενθύμιση κωδικού
