Δασοπυροσβέστης

Ο αποστολέας του email είναι φίλος, εθελοντής δασοπυροσβέστης, και
> >το κείμενο που ακολουθεί είναι γραμμένο από έναν από τους συναδέλφους
> >του!
> >
> >21/8/2007
> >
> >"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
> >πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
> >«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
> >
> >Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
> >λογική της δημοσιογραφίας..
> >
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >τα 3-4 πρόβατα που δεν πρόλαβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
> >ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
> >που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
> >κατάλαβε οτι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
> >κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν απο τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
> >παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
> >και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
> >φλόγες να μας ζώνουν από παντού
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
> >όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
> >γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
> >όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
> >Θα ήθελα να τους ξεχάσω
> >όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
> >επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
> >Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
> >όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
> >και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
> >εκτεθειμένους στις φλόγες
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
> >Θα ήθελα να ξεχάσω
> >αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
> >τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
> >δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
> >
> >
> >Μα δεν θα ξεχάσω
> >εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
> >δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
> >μας περιτριγύρισαν
> >Μα δεν θα ξεχάσω
> >τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
> >για αυτούς περιοχή