«ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ»
Ήμουν ταξίδι σε ένα τροπικό παράδεισο, από αυτούς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι με τι μαλακίες ασχολούμαστε καθημερινά. Που σε κάνουν να συνειδητοποιείς πόσο πιο απλή είναι η ζωή, πόσο λάθος ζούμε στις δυτικές κοινωνίες και πόσο λίγα χρειάζεται πραγματικά ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Το όνειρο όμως τελείωσε και χωρίς ακόμη να έχω καταλάβει το γιατί, επέστρεψα στη Ελλάδα, ακριβώς την στιγμή που ξεκινούσε το κρύο και ο χιονιάς. Από τους 35 βαθμούς Κελσίου προσγειώθηκα στους -5! Όπως καταλαβαίνετε την άκουσα έως τα νύχια! Δεν ήξερα όμως πως τα χειρότερα με περιμένουν στο σπίτι.
Μετά από 10 ονειρικές μέρες που έζησα χωρίς αυτήν, κάνω το λάθος και ανοίγω την τηλεόραση την ώρα των ειδήσεων. Σε 3'' βρισκόμουν ήδη σε κατάσταση πανικού! Τα είχα χαμένα, νόμιζα πως μας την πέσανε οι Τούρκοι ή άκομη χειρότερα, πως μας βομβαρδίζει ο Μπους! Βλέπετε δεν ήξερα πώς να ερμηνεύσω το παραλήρημα των παρουσιαστών, των δημοσιογράφων και ειδικών που στριμώχνοταν στα παράθυρα, τις φωνές, τους καυγάδες, τις προειδοποιήσεις, τα ανακοινωθέν που έμοιαζαν πολεμικά, τις εικόνες των ρεπόρτερ που έτρεχαν να καλυφθούν από κάτι, τα τελεσίγραφα, τις προβλέψεις για το τι μέλλει γενέσθαι...
Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ και κρατώντας στο χέρι τα στρατιωτικά μου έγγραφα, που σε χρόνο μηδέν βρήκα σε κάποιο συρτάρι, γιατί ετοιμάστηκα για επιστράτευση όπως ο πατέρας μου το 74, συνειδητοποιώ πως όλα αυτά συμβαίνουν επειδή έπεσε η θερμοκρασία και άρχισε να χιονίζει!!! Άκουσον άκουσον!!! έπεσε η θερμοκρασία και χιονίζει μέσα Ιανουαρίου!!! Μα τι υπερφυσικά φαινόμενα είναι αυτά που συμβαίνουν! ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΣΩΘΕΙΤΕ!
Είχα ξεχάσει βλέπετε τι εστί «δελτία ειδήσεων». Όταν είσαι σε μέρη σαν και αυτό που ήμουν, όχι μόνο ξεχνάς όλα αυτά και όλους αυτούς, αλλά το σημαντικότερο είναι πως παύεις να νομίζεις ότι τους χρειάζεσαι!
Για να μαθαίνουν οι νέοι, αλλά και να θυμούνται οι παλαιότεροι, ελάτε να θυμηθούμε πως ήταν οι ζωές μας πριν τα σημερινά δελτία ειδήσεων. Για κάποιους ανεξήγητους λόγους, όταν έπεφτε η θερμοκρασία και μαζί με αυτήν το πυκνό χιόνι, πετούσαμε όλοι από την χαρά μας. Μικροί μεγάλοι ξεχνούσαν τα καθημερινά τους προβλήματα και ξεχυνόταν στους δρόμους, προκειμένου να χαρούν το χιόνι, να παίξουν με την ψυχή τους χιονοπόλεμο, να αναπνεύσουν τον καθαρό παγωμένο αέρα, να ξενοιάσουν βρε αδελφέ. Βεβαίως και δημιουργούταν και τότε κάποια προβλήματα εξαιτίας του καιρού, όμως τα θεωρούσαμε απολύτως φυσικά και αναμενόμενα και σε καμία περίπτωση δεν είχαν τη δύναμη να μας χαλάσουν την ημέρα. Η θετική πλευρά επικρατούσε κατά κράτος στην όποια αρνητική, καθιστώντας την έτσι, αόρατη. Ήταν δε ιδιαίτερα απογοητευτικό για όλους μας, αν περνούσε ένας χειμώνας χωρίς έντονες χιονοπτώσεις.
Πόσο αφελής ήμασταν; Πόσο επιπόλαια αντιμετωπίζαμε την θανάσιμη απειλή των χιονοπτώσεων; Ευτυχώς όμως, πριν πάθουμε κάποιο σοβαρό κακό, ήρθαν τα σημερινά δελτία ειδήσεων και μας αφύπνισαν! Τώρα πια ξέρουμε τους πραγματικούς κινδύνους, τώρα πια δεν είμαστε εκείνοι οι χαζοχαρούμενοι τύποι, που διασκέδαζαν με την ψυχή τους, ενώ χανόταν ο κόσμος. Τώρα σοβαρευτήκαμε και μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας βλέποντας τηλεόραση, ελπίζοντας πως θα επιζήσουμε της κακοκαιρίας! Καταλάβαμε επιτέλους πως η επέλαση του χιονιά, όπως χαρακτηριστικά αναφέρετε και αναγράφετε στα δελτία ειδήσεων, δεν διαφέρει και πολύ από την επέλαση των βαρβάρων! Μέχρι και οδηγίες για το πώς να κόβουμε ξύλα έδιναν οι δαιμόνιοι ρεπόρτερς!!! Μάλλον επειδή η εποχή των παγετώνων που περιμένανε, θα ανάγκαζε όλους εμάς που στο παρελθόν δεν κόψαμε ποτέ ξύλα, να το κάνουμε επειγόντως, εάν θέλουμε να επιβιώσουμε!
Τι μεσολάβησε άραγε και κάτι τόσο ευχάριστο, μετατράπηκε σε κάτι τόσο δυσάρεστο;;;
Δυστυχώς όλα τα γεγονότα, υπαρκτά η μη, αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο από την τηλεόραση και τα υποτιθέμενα δελτία ειδήσεων. Η κατασκευή, η μεγέθυνση, η υπερβολή, η κινδυνολογία, η δραματικοποίηση, το χαμηλό επίπεδο, οι στημένοι καυγάδες, ο ανύπαρκτος πολιτισμός, η γελοιότητα, είναι τα χαρακτηριστικά που απέκτησαν με τον καιρό τα δελτία στο όνομα της τηλεθέασης, που έτσι και αλλιώς, καμία θέση δεν θα έπρεπε να έχει σε θέματα ενημέρωσης. Η τηλεόραση και ιδίως τα δελτία ειδήσεων, ευθύνονται σημαντικά για το ότι κυρίαρχο συναίσθημα στις ημέρες μας είναι ο φόβος και όχι η ελπίδα.
Απορώ, πότε θα αντιδράσουν επιτέλους όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υποτίθεται πως υπηρετούν την ενημέρωση; Πότε θα κάνουν την επανάστασή τους απέναντι σε όλα αυτά και κυρίως απέναντι στους εαυτούς τους; Γιατί αν δεν προστατέψουν οι ίδιοι τα χωράφια τους, ποιος θα το κάνει; Έχουν σίγουρα την δύναμη, ελπίζω να βρουν και την θέληση. Για την ώρα όμως αντιμετωπίζουν με ιδιαίτερη άνεση και φυσικότητα τα φαινόμενα αυτά, ομολογώντας ξεδιάντροπα πολλές φορές την ύπαρξή τους, δικαιολογώντας την με το σύνηθες, θλιβερό και ανεπαρκές άλλοθι: «μας υποχρεώνουν οι καναλάρχες, ο ανταγωνισμός» ή με το άλλο δημοφιλές: «αυτά θέλει ο κόσμος». Είμαι σίγουρος πως κάποια μέρα, αν όχι όλοι τους, σίγουρα οι περισσότεροι, θα αισθανθούν πολύ έντονα την ενοχή τους για το κλίμα φόβου και μιζέριας που καλλιέργησαν, για τις συνειδήσεις και νοοτροπίες που διαμόρφωσαν και για τις νέες γενιές δημοσιογράφων που τόσο λάθος επηρέασαν και διαπαιδαγώγησαν. Ιδίως αν λάβει κανείς υπόψιν του το αναμφισβήτητο έλλειμμα παιδείας που υπάρχει στην χώρα μας και που ευθύνεται για την έλλειψη αμυντικών μηχανισμών των πολιτών προς όλα αυτά.
Αλήθεια, που σκατά είναι ρε γαμώτο οι νέοι δημοσιογράφοι; Που είναι η επανάστασή τους; Δυστυχώς, η μεγαλύτερη νίκη του «τέρατος» είναι ο ευνουχισμός της πλειοψηφίας της νεολαίας. Νέοι, που όπως σε όλους σχεδόν τους τομείς, έτσι και στην δημοσιογραφία, είναι πλήρως ενταγμένοι στο ανήθικο αυτό σύστημα, πριν καλά καλά ενταχτούν επίσημα σε αυτό.
Όσο γράφω όλα αυτά χαζεύω τα σκυλιά μου, τον Τόνυ και την Μπουμπού, που παίζουν ανέμελα στην αυλή και σκέφτομαι πόσο τυχερά είναι που δεν τους έχω βάλει τηλεόραση στο σπιτάκι τους. Γιατί ακόμα και αν δεν καταλάβαιναν τι ακριβώς λέει ο κύριος Χατζηνικολάου, ο κύριος Παυλόπουλος, η κυρία Τρέμη, η κυρία Στάη, οι συνεργάτες και καλεσμένοι τους, σίγουρα και χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί, θα διαισθάνονταν τον αρνητισμό, το κλίμα αυτό που παραπέμπει σε κάτι κακό, θα γινόταν αποδέκτες του φόβου και της μιζέριας που εκπέμπουν τα δελτία, θα άρχιζαν να μεταλλάσσονται σιγά σιγά και δεν θα ήταν ποτέ ξανά ευτυχισμένα. Η ζωή τους δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Αν και πιστεύω πως αυτά, σε αντίθεση με εμάς, θα είχαν ενστικτωδώς την σοφία να δώσουν μία κουτουλιά στην τηλεόραση και να την σπάσουν!
Login
Υπενθύμιση κωδικού
