«ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ»
Το παράδοξο με την υπόθεση του ανασχηματισμού, είναι ότι έχει «εξελιχθεί» σε ένα είδος θεσμού. Αντί δηλαδή να είναι μια έκτακτη ανάγκη κάποιων ελάχιστων διορθωτικών κινήσεων στο κυβερνητικό σχήμα, είναι ένα σταθερό και σχεδόν χρονικά προκαθορισμένο ραντεβού, ολoκληρωτικών και θεαματικών αλλαγών. Όπως οι περισσότερες «επικοινωνιακές» κυβερνητικές ενέργειες, στερείται ουσίας και λειτουργεί κυρίως ως στάχτη στα μάτια των πολιτών.
Βέβαια γεννιούνται κάποια εύλογα ερωτήματα. Είναι τόσο ασόβαρες και επιπόλαιες οι αρχικές επιλογές για το κυβερνητικό σχήμα, που απαιτούνται τόσο σαρωτικές αλλαγές; Πόσο απερίσκεπτα επιλέγονται οι υπουργοί; Μήπως τελικά, τα εκάστοτε ικανά κυβερνητικά στελέχη είναι ελάχιστα και απλά ο εκάστοτε πρωθυπουργός ψάχνεται, εως ότου του κάτσει τυχαία καμιά καλή περίπτωση υπουργού; Μήπως τελικά και οι εκάστοτε πρωθυπουργοί δεν είναι τόσο ικανοί όσο θέλουμε να ελπίζουμε πως είναι; Μήπως γενικότερα, ανάμεσα στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, αυτοί οι τριακόσιοι που τελικά επιλέγονται ως πρωταγωνιστές του πολιτικού, θιάσου, ή τσίρκου καλύτερα, δεν είναι οι καταλληλότεροι, αλλά απλά αυτοί που ανταποκρίθηκαν επιτυχώς στις επιδερμικές, δημοσιοσχετίστικες, υποκριτικές, προσχηματικές, ματαιόδοξες, ανούσιες απαιτήσεις, ενός λανθασμένου συστήματος προώθησης πολιτικών; Τέλος το πιο απλό ερώτημα, τι σκατά προλαβαίνει να κάνει ο οποιοσδήποτε υπουργός στο οποιοδήποτε υπουργείο σε δύο χρόνια; Σκεφτείτε τις ευθύνες που εμείς οι «απλοί» πολίτες αντιμετωπίζουμε καθημερινά και συγκρίνετε αυτές με τις αντίστοιχες ενός υπουργείου... όσο ικανοί και καταρτισμένοι και να είσαστε, πόσο ελάχιστο χρόνο πιστεύετε ότι θα χρειαζόσασταν για να ανταποκριθείτε;
Δυστυχώς ο ανασχηματισμός είναι τις περισσότερες φορές μία ανούσια κίνηση εντυπωσιασμού και πλασματικής ανανέωσης ή βελτίωσης. Όπως το να βάφεις το αυτοκίνητό σου για παράδειγμα, μπορεί να φαίνεται καλύτερο, αλλά στην πραγματικότητα οι επιδόσεις του παραμένουν οι ίδιες, όπως και όλα τα μηχανικά του προβλήματα.
Για τον πρόσφατο ανασχηματισμό αυτές τις ημέρες λέγονται και γράφονται πάρα πολλά. Εμένα θα μου επιτρέψετε να περιοριστώ σε δύο παρατηρήσεις. Η πρώτη, σχετικά με τον πρώην υπουργό υγείας κύριο Κακλαμάνη. Έναν από τους, κατά γενική ομολογία, πιο ικανούς και σοβαρούς υπουργούς της κυβέρνησής. Αναρωτιέμαι πραγματικά, ένα τόσο ικανό στέλεχος χρειάζεται περισσότερο στο δήμο Αθηνών ή στον άκρως σημαντικό και ταλαιπωρημένο για την χώρα τομέα της υγείας; Θα μου πείτε βέβαια πως ο δήμος Αθηνών αποτελεί και για το εκάστοτε κόμμα εξουσίας, αλλά και για τις προσωπικές φιλοδοξίες κάθε πολιτικού, κατάκτηση σημαντικής στρατηγικής σημασίας. Για μία ακόμη φορά λοιπόν, θυσιάζεται η ουσία στο βωμό της πολιτικής σκακιέρας. Μια πραγματικά απογοητευτική επιλογή του κυρίου Κακλαμάνη, αλλά και του πρωθυπουργού.
Η δεύτερη έχει να κάνει με τον πρώην υπουργό δημόσιας τάξης και νυν πολιτισμού, κύριο Βουλγαράκη. Τρανό, κατά την άποψη μου, παράδειγμα, για το πόσο τυχαίες, επιπόλαιες και κατά συνέπεια άστοχες, είναι οι τοποθετήσεις των υπουργών στα υπουργεία. Μέχρι να συμβεί αυτή η αλλαγή, δεν φανταζόμουν ότι υπάρχει άνθρωπος του οποίου οι απόψεις, η νοοτροπία, η κατάρτιση και οι ικανότητες τον καθιστούν κατάλληλο και για το υπουργείο δημόσιας τάξης και για το πολιτισμού! Πόσο διέφερε στο φτωχό μυαλό μου, το προφίλ του ανθρώπου που αρμόζει στο δημόσιας τάξης με το αντίστοιχο του πολιτισμού! Πάντως όταν είδα τον κύριο Βουλγαράκη στην εκπομπή «Όλα», να λέει απευθυνόμενος σε κάποιον μέσα στην Βουλή «ο πούστης με ξεκώλιασε», πείστηκα τελικά πως είναι ο καταλληλότερος για το υπουργείο πολιτισμού!
Η ουσία όμως είναι μία. Μην ανησυχείτε άλλο Έλληνες πολίτες... χαμογελάστε... έγινε ανασχηματισμός! Λύθηκαν όλα μας τα προβλήματα!
Login
Υπενθύμιση κωδικού
